Ο κόσμος όπως τον ξέραμε καίγεται εξαιτίας της κλιματικής κρίσης. Η αναπτυγμένη Ευρώπη αν και καλύτερα προετοιμασμένη και πιο ευαισθητοποιημένη σε σχέση πχ με τις ΗΠΑ, φαίνεται ότι είναι κι αυτή ανέτοιμη για όσα έρχονται. Οι υποδομές δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι η κλιματική κρίση συνεισφέρει κατά 3 – 10 βαθμούς Κελσίου στις θερμοκρασίες που επικρατούν συνήθως αυτή την περίοδο το καλοκαίρι στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό.
Οι περισσότεροι ήθελαν να πειστούν ότι αυτά που ζούμε σήμερα, δεν θα τα έβλεπαν. Θεωρούσαν ότι θα συνέβαιναν μετά από 25, 50, 100 χρόνια.
Ίσως δεν κατανοούμε ακόμα ότι έχουμε μπει στην αρχή ενός νέου κύκλου κλιματικής κρίσης. Στο Παρίσι τέθηκε ως στόχος να καταφέρουμε να συγκρατήσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη σε επίπεδα κάτω από 1.5°C μέχρι το 2050. Ελάχιστη μπορούσαν να φανταστούν ότι 11 χρόνια μετά θα έτρεχε το πιο απαισιόδοξο σενάριο: αύξηση της μέσης θερμοκρασίας πάνω από 1.5°C μεταξύ 2028-2030.
Και τώρα τι κάνουμε;
Πρέπει να τρέξουμε όχι απλώς για κάποιες αλλαγές στην ενέργεια, αλλά για μια βαθιά, γρήγορη και δίκαιη πράσινη κοινωνική αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Και μείωση των εκπομπών κατά 80-90% μεταξύ 2030-2040 και αλλαγή στην παραγωγή και κατανάλωση, και αλλαγή στις υποδομές ώστε να αντέξουν και επιστροφή της φύσης μέσα στις πόλεις, και σκιάσεις με διατήρηση κι ενίσχυση του πράσινου, και εξοικονόμηση κι επανάχρηση του νερού, κι φροντίδα των πιο ευάλωτων, κι εξάλειψη της ενεργειακής φτώχειας μαζί με την έξοδο από τα ορυκτά καύσιμα και ο έλεγχος της ενέργειας στα χέρια των πολιτών, και βιώσιμες αξιόπιστες πράσινες συγκοινωνίες παράλληλα με την μείωση χρήσης ΙΧ κι αύξηση μετακίνησης με ποδήλατο, και είσοδο νέων στα σύγχρονα πράσινα επαγγέλματα και μείωση του κόστους για υλικά και υπηρεσίες πράσινης μετάβασης και κλιματικής δικαιοσύνης, και μηδενικά απόβλητα…
Νομίζω ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι απαιτούνται βαθιές αλλαγές στο ελληνικό πολιτικό περιβάλλον αλλά και για να μειώσουμε τη συμβολή μας στην κλιματική κρίση και να μπορούμε να αντέξουμε τις επόμενες δεκαετίες τις καταιγιστικές επιπτώσεις της εντεινόμενης κλιματικής κρίσης.
Υπάρχει όμως σοβαρό πολιτικό πρόβλημα. Όχι απουσία λύσεων. Όχι αδυναμία συνειδητοποίησης ότι πάμε ολοταχώς προς τον γκρεμό με το πόδι κολλημένο στο γκάζι. Το πρόβλημα είναι πολιτικό, στα κόμματα, στην πλειοψηφία των δήμων, στις προτεραιότητες και τις πολιτικές που ιεραρχούνται ως σοβαρές για την ασφάλεια, την οικονομία, την εργασία, την κοινωνική ευημερία, τον σχηματισμό κυβέρνησης, τους οικονομικούς οργανισμούς, τις επιχειρήσεις.
Αλλά αν η πολιτική έθετε ένα δίκαιο και ολιστικό πλαίσιο, οι αλλαγές θα ήταν πιο εύκολες. Ένα παράδειγμα, μηδενισμός ΦΠΑ σε οοκολογικές και κλιματικές επενδύσεις θα έκαναν τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη και οι πράσινες επιλογές θα ήταν πιο εύκολες (ναι επιτρέπεται αυτό στο πλαίσιο της ΕΕ για όσους ετοιμάχονται να ισχυριστούν ότι δεν γίνεται αυτό).
Νομίζω ότι ειναι λογικό πλέον και επώνυμοι και “ανώνυμο”, ναι και εσύ και οι άλλοι να συγκροτήσουμε δημοκρατικά ένα ισχυρό αξιακό, ρεαλιστικό και οραματικό πράσινο κόμμα – το προσπαθούμε καιρό οι Πράσινοι-Οικολογία, τώρα είναι ανοιχτή η σχετική πρωτοβουλία για ανασυγκρότηση ενός ενιαίου χώρου. Κάποιοι κάνουν επιλογή να πάνε ατομικά στην ΕΛ.Α.Σ. χωρίς να έχουν διδαχτεί από την εμπειρία θα έλεγα 40+ χρόνων στη χώρα μας ότι χωρίς ισχυρή αυτόνομη παρουσία της πολιτικής οικολογίας /πράσινων δεν αλλάζουν τα πράγματα προς πράσινη κατεύθυνση. Όλα τα κόμματα ισχυρίστηκαν ότι εκπροσωπούν / περιλαμβάνουν και την οικολογία. Παρόλα αυτά έχουμε φτάσει στη σημερινή κατάσταση. Γιατί λοιπόν αφού όλοι μιλούσαν στο όνομα της οικολογίας, χωρίς την πολιτική οικολογία;
Νομίζω τώρα χρειάζεται όχι αποστασιοποίηση αλλά ενεργή συμμετοχή για να εκπροσωπηθεί ο πράσινος χώρος στη νέα Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο.
Υπάρχει ήδη σύγκλιση πολλών ανθρώπων του πράσινου χώρου για ενιαία έκφραση. Οι βαθιές αλλαγές που υποστηρίζουν πολλοί (60% από τις σχετικές έρευνες που διεξάγονται) δεν γίνονται χωρίς ισχυρή παρουσία των πράσινων (και) στο κοινοβούλιο αυτόνομα, όχι ως μονάδες ατόμων.
Πάμε λοιπόν μαζί για ένα πράσινο κύμα που θα μπει και στη βουλή;
Η κλιματική πολιτική συνδέεται για τους πράσινους με τις πολιτικές επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων. Δεν είναι αποκομμένη παρέμβαση #greenwashing που απλώς επικαλείται την κλιματική και περιβαλλοντική κρίση.
Αυτή η συνολική παρέμβαση (κλίμα, οικολογία, οικονομία, κοινωνία) είναι η πράσινη πολιτική και αυτή αφορά κι ενδιαφέρει τους ανθρώπους. Το βλέπω και το επιβεβαιώνω καθημερινά στην πόλη μέσα από την πολιτική μου δουλειά στον Δήμο Αθηναίων (δείτε Νίκος Χρυσόγελος – Κλιματικό Σύμφωνο και Κοινωνική Οικονομία).
Κάνουμε λάθη πολλές φορές στο πώς επικοινωνούμε με τους πολίτες τα θέματα αυτά και στο πώς αναπτύσσουμε πολιτικά το χώρο της πολιτικής οικολογίας.
Αν επιλύσουμε αυτά τα δυο ζητήματα ο πράσινος χώρος θα ειναι ισχυρός στη νέα βουλή για να προωθήσει βαθιές αλλαγές είτε ως δημιουργική αντιπολίτευση είτε ως μέρος μιας κυβερνητικής συμμαχίας που θα είναι στη βάση όμως μιας συμφωνημένης μετά από διάλογο μεταξύ κομμάτων και δεσμευτικής (όχι αερολογίες) προγραμματικής συμφωνίας συστημικών και διαρθρωτικών αλλαγών σε πράσινη κοινωνική κατεύθυνση.
Οι πολιτικές εξελίξεις κάνουν ακόμη πιο επιτακτική την υπογραφή σας στο κάλεσμα ανασυγκρότησης του πολιτικού οικολογικού χώρου
Από τον Νίκο Χρυσόγελο
@nikos.chrysogelosb