Πραγματικές ιστορίες από μετανάστριες και μετανάστες που εργάζονται, όπως τις παρουσιάζει η Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής:
Αυτή τη βδομάδα συμμετείχαμε σε μια σημαντική εκδήλωση του Friedrich Ebert Stiftung και του MedMA (Mediterranean Migration and Asylum Policy Hub του EPLO), όπου ακούστηκαν ιστορίες που συνήθως μένουν αόρατες – αλλά είναι η πραγματικότητα της εργασίας και της ζωής των μεταναστριών και μεταναστών στην Ελλάδα.
Η Ελόνα από την Αλβανία μίλησε για την οικιακή εργασία, το εργόσημο και το συνεχές άγχος για το συνταξιοδοτικό μέλλον – ένα άγχος που συνοδεύει χιλιάδες γυναίκες που δουλεύουν μια ζωή χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν σύνταξη.
Ο Σαχίν από το Μπαγκλαντές περιέγραψε τα τουριστικά «κάτεργα» των νησιών: 12ωρα κλεισμένος στις κουζίνες της Σαντορίνης, εξαντλητικά ωράρια που συγκρίνονται μόνο με την εμπειρία του στη Μανωλάδα, όπου δούλευε σε αγροτικές εργασίες για μόλις 20€ την ημέρα.
Η Άουα από τη Σιέρα Λεόνε – συνιδρύτρια της Οργάνωσης Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής – αναφέρθηκε στη διπλή δυσκολία των μαύρων γυναικών να βρουν αξιοπρεπή εργασία, στην έλλειψη ενσήμων και στο ερώτημα που πονάει: «Σε ποια κατηγορία θα μας βάλει τώρα το κράτος; Ποιος θα φροντίσει εμάς;». Μας είπε ότι υπήρξε μέλος τουλάχιστον δέκα οικογενειών στην Ελλάδα – φρόντισε ηλικιωμένους, παιδιά, σπίτια – και παρ’ όλα αυτά σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με την αβεβαιότητα των γηρατειών χωρίς προστασία. Μίλησε επίσης για την καμπάνια μας «Όχι ρατσισμό στα μπαστούνια», τονίζοντας ότι οι γυναίκες που κράτησαν όρθια τόσα νοικοκυριά δεν γίνεται να παραμένουν αόρατες όταν οι ίδιες χρειάζονται φροντίδα.
Ο Αμίν από το Ιράν μίλησε για τα χρόνια ανεργίας, για τα 20€ μεροκάματο στα θερμοκήπια της Κρήτης για 10–12 ώρες δουλειάς – που συχνά δεν καταβάλλονται καν – και για τις απειλές που δέχονται όσοι τολμούν να τα διεκδικήσουν. Αναφέρθηκε επίσης στην εμπειρία του ως μεταφραστής στο προσφυγικό και στη σημασία των αλληλέγγυων κοινωνικών χώρων.
Ο Νακάμ, Κούρδος από το Ιράκ, ζωγράφος/μπογιατζής που αγαπά το ρεμπέτικο, μίλησε για το πώς η γλώσσα γίνεται εμπόδιο στην εύρεση αξιοπρεπούς δουλειάς, για τις απλήρωτες εργασίες και για το αδιέξοδο της μαύρης/ανασφάλιστης εργασίας.
Ο Μοχάμεντ από την Αίγυπτο, που έφτασε πριν έξι μήνες μέσω της διμερούς συμφωνίας Ελλάδας– Αιγύπτου για 5.000 εργάτες γης, περιέγραψε το εργατικό ατύχημα που είχε στην 5η μέρα δουλειάς. Παρά τη συμφωνία, τα προβλήματα είναι τεράστια: τον χειμώνα η δουλειά είναι ελάχιστη και ως εποχιακός εργάτης ζητά άδειες διαμονής μεγαλύτερης διάρκειας.
Τέλος, η Σιντορέλα, Ελληνίδα αλβανικής καταγωγής, μίλησε για τις κοινές εμπειρίες όλων των μεταναστών: μαύρη εργασία, εξαντλητικά ωράρια, αβεβαιότητα. Και για το πώς η δεύτερη γενιά καλείται να σηκώσει το βάρος αυτών των βιωμάτων. Υπογράμμισε ότι το ισχύον συνταξιοδοτικό πλαίσιο είναι εκτός πραγματικότητας, αφού είναι αδύνατον για έναν μετανάστη να πληροί τις προϋποθέσεις – αφήνοντάς τους αντιμέτωπους με περικομμένες ή ανύπαρκτες συντάξεις.
Κάθε ιστορία ήταν μια υπενθύμιση ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι προνόμιο — είναι δικαίωμα. Και ότι οι άνθρωποι που στηρίζουν την Ελλάδα με την εργασία τους αξίζουν ορατότητα, προστασία και δικαιοσύνη.