Το τελευταίο διάστημα αναπαράγονται στο διαδίκτυο δηλώσεις ομότιμου καθηγητή υδρολογίας που αμφισβητεί την ανθρωπογενή αλλαγή του κλίματος παρά το γεγονός οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών βασίζονται σε επιστημονικές μετρήσεις και αναλύσεις, όχι σε υποθέσεις και σενάρια μόνο. Στις απόψεις αυτές “αμφισβήτησης” της πραγματικότητας απαντάει ο Γιώργος Μπλιώνης με ένα περιεκτικό κείμενο
του Γιώργου Μπλιώνη
Για ομότιμο καθηγητή υδρολογίας, που αυτοανακηρύχθηκε “ειδικός” περίπου στα πάντα…)
Είναι απόλυτα κατανοητό γιατί τέτοιες αναρτήσεις προκαλούν αίσθηση. Χρησιμοποιούν ονόματα ακαδημαϊκών και παρουσιάζουν «ποσοστά» που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν επιστημονικά, δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά.
Ωστόσο, οι ισχυρισμοί αυτοί βασίζονται σε αποσπασματική χρήση δεδομένων, παρερμηνείες και θεωρίες συνωμοσίας που καταρρίπτονται εύκολα από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
1. Ο ισχυρισμός για το 96% των εκπομπών CO2 από τη φύση
Ο ισχυρισμός: “Το CO2 εκπέμπεται κατά 96% από τη βιόσφαιρα και μόνο 4% από τον άνθρωπο“.
Η πραγματικότητα: Το 96% είναι μέρος ενός κλειστού, ισορροπημένου φυσικού κύκλου. Η φύση (φυτά, ωκεανοί, έδαφος) όντως εκλύει τεράστιες ποσότητες CO2, αλλά τις απορροφά σχεδόν όλες πίσω μέσω της φωτοσύνθεσης και των ωκεανών.
Το επιχείρημα: Ο άνθρωπος, με το «μικρό» 4%, προσθέτει επιπλέον διοξείδιο του άνθρακα που η φύση δεν μπορεί να απορροφήσει. Αυτό λειτουργεί σαν μια βρύση που στάζει συνεχώς σε έναν ήδη γεμάτο κουβά: τελικά ο κουβάς θα ξεχειλίσει. Λόγω αυτού του 4%, τα επίπεδα του CO2 στην ατμόσφαιρα έχουν αυξηθεί κατά 50% από τη Βιομηχανική Επανάσταση μέχρι σήμερα (από 280 ppm σε πάνω από 420 ppm), φτάνοντας σε επίπεδα που ο πλανήτης έχει να δει εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
2. Τι προηγείται: Η θέρμανση ή το CO2;
Ο ισχυρισμός: Το CO2 δεν δημιουργεί την υπερθέρμανση, αλλά η υπερθέρμανση αυξάνει το CO2.
Η πραγματικότητα: Εδώ γίνεται εσκεμμένη σύγχυση του παρελθόντος με το παρόν. Στους φυσικούς κύκλους των παγετώνων (πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια), η αλλαγή στην τροχιά της Γης ξεκινούσε τη θέρμανση, η οποία στη συνέχεια απελευθέρωνε CO2 από τους ωκεανούς, και το CO2 με τη σειρά του λειτουργούσε ως ενισχυτής (feedback loop) για να θερμανθεί περαιτέρω ο πλανήτης.
Το επιχείρημα: Σήμερα, η σειρά έχει αντιστραφεί. Ξέρουμε με απόλυτη βεβαιότητα (μέσω ισοτοπικής ανάλυσης του άνθρακα στην ατμόσφαιρα) ότι το CO2 που αυξάνεται προέρχεται από την καύση ορυκτών καυσίμων. Η αύξηση του CO2 προηγείται και προκαλεί τη σημερινή ταχεία άνοδο της θερμοκρασίας.
3. Η θεωρία συνωμοσίας για τον Κίσιγκερ το 1974
Ο ισχυρισμός: Ο Κίσιγκερ εφηύρε την κλιματική κρίση το 1974 για την ψύξη του πλανήτη και μετά το γύρισαν στην υπερθέρμανση.
Η πραγματικότητα: Η επιστήμη του θερμοκηπίου δεν ανακαλύφθηκε από πολιτικούς τη δεκαετία του ’70. Ο Σβάντε Αρένιους (Νόμπελ Χημείας) είχε υπολογίσει από το 1896 ότι η καύση άνθρακα θα θρμάνει τον πλανήτη.
Το επιχείρημα: Τη δεκαετία του 1970, μια μικρή μειοψηφία επιστημόνων αναρωτήθηκε αν τα αιωρούμενα σωματίδια (αιθάλη) θα μπορούσαν να προκαλέσουν ψύξη. Ακόμη και τότε όμως, η πλειοψηφία των επιστημονικών μελετών προέβλεπε υπερθέρμανση. Η επιστήμη εξελίσσεται με βάση τα δεδομένα, όχι με βάση πολιτικά σχέδια «παγκόσμιας διακυβέρνησης».
4. Το αποτύπωμα των ΑΠΕ και των ηλεκτρικών αυτοκινήτων
Ο ισχυρισμός: Κανείς δεν έχει υπολογίσει τις εκπομπές στην αλυσίδα παραγωγής των ΑΠΕ και των μπαταριών.
Η πραγματικότητα: Αυτό είναι εντελώς ψευδές. Η επιστημονική μέθοδος που ονομάζεται Αξιολόγηση Κύκλου Ζωής (Life Cycle Assessment – LCA) κάνει ακριβώς αυτό: μετράει τους ρύπους από την εξόρυξη των υλικών μέχρι την ανακύκλωση.
Το επιχείρημα: Όλες οι σοβαρές μελέτες (π.χ. από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας) δείχνουν ότι ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο «αποσβένει» το αρχικό του περιβαλλοντικό κόστος μέσα σε 1-3 χρόνια χρήσης (ανάλογα με το πόσο πράσινο είναι το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας). Σε βάθος χρόνου, οι ρύποι του είναι υποπολλαπλάσιοι ενός συμβατικού οχήματος. Το ίδιο ισχύει για τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά.
Όταν κάποιος προτείνει να «γυρίσουμε στον λιγνίτη», αγνοεί όχι μόνο την κλιματική αλλαγή, αλλά και τις άμεσες συνέπειες στην υγεία των ανθρώπων (μικροσωματίδια, αναπνευστικά προβλήματα στις περιοχές εξόρυξης) και το τεράστιο οικονομικό κόστος. Η επιστημονική συναίνεση (97-99% των κλιματολόγων παγκοσμίως) δεν είναι προϊόν «ενοχής», αλλά παρατήρησης των παγετώνων που λιώνουν, της ανόδου της στάθμης της θάλασσας και των ακραίων καιρικών φαινομένων που βιώνουμε όλο και πιο συχνά.