GREEN POLITICS για να έχουμε GREEN POLICIES – το αντίστροφο δεν υπάρχε
του Κώστα Παπακωνσταντινου
Συμπροέδρου ΠΡΑΣΙΝΩΝ – Οικολογία
Οι λύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και της κατάρρευσης των οικοσυστημάτων δεν είναι ουδέτερες πολιτικά. Μπορούν να αποδώσουν μόνο ως μέρος μιας συνεπούς πολιτικής για τη βιωσιμότητα. Κρίμα που η ελληνική γλώσσα δεν διαχωρίζει τους όρους policy (πληθυντικός policies: οι ενέργειες που πρέπει να γίνουν) και politics (οι ιδέες και τρόπος που διαχειριζόμαστε τις υποθέσεις της κοινωνίας). Και τα δύο τα αποκαλούμε “πολιτική” (μερικοί δίνουν λύση αποκαλώντας το policy “πολιτικές”, κάτι παραπλανητικό). Στα αγγλικά απλώς θα λέγαμε ότι δεν υπάρχουν green policies χωρίς green politics και θα ήταν πιο εύκολο να εξηγήσουμε ότι στο καπιταλιστικό σύστημα τα policies (π.χ., αυτά που προτείνουμε “μια ζωή” ως περιβαλλοντικές οργανώσεις ή όσα προτείνουν τα “πράσινα” think tanks) είναι ανεπαρκή (όταν δεν καταλήγουν σε green washing). Όσες μικρές και μεγάλες νίκες κι αν φέρουν τα policies, δεν αλλάζει η έκβαση του πολέμου ενάντια στον πλανήτη.
Χρειαζόμαστε “πράσινη πολιτική” – οικολογικές κυβερνήσεις! Που δεν εξωτερικεύουν τα κόστη από κάθε επιμέρους policy (κόστη που πληρώνουν άλλοι παραδίπλα, σε άλλες περιοχές του πλανήτη ή απλώς… στο μέλλον). Που δεν υποκρίνονται όταν μιλούν για αποδέσμευση της “ανάπτυξης” από την κατανάλωση πόρων (decoupling!). Που δεν αποδέχονται με θρησκευτική ευλάβεια κάθε νέα τεχνολογία χωρίς μελέτη σκοπιμότητας. Που δεν φοβούνται να μιλήσουν για την επιβράδυνση της οικονομικής μεγέθυνσης που θα φέρει η μείωση της κατανάλωσης ή η αποδέσμευση από την ελεύθερη αγορά της πρόσβασης στα συλλογικά αγαθά (τροφή, νερό, σπίτι, ενέργεια, δημόσιοι χώροι, συγκοινωνίες, εκπαίδευση, φροντίδα…). Και πολλά ακόμη…
Και τι σχέση έχουν αυτά με τη φωτογραφία; Δεν είμαι σίγουρος. Πάντως, δεν υπάρχει άλλη λύση από την ύπαρξη μιας αμιγούς και συνεπούς “πράσινης” πολιτικής. Παράλληλα με την προσπάθεια ανασύνταξης του πράσινου χώρου πρέπει να γενικευτεί στην κοινωνία η κουβέντα για ΑΛΛΑΓΗ πολιτικής. Κι ας είναι θεωρητική. Κι ας είναι λόγια. Το πρόβλημα με τις τόσες αποτυχίες του παρελθόντος ήταν ακριβώς ότι δεν ξεκαθαρίζαμε ότι ζητούσαμε αλλαγή πολιτικής και όχι ενσωμάτωση “πράσινων” προτάσεων. Όπως και το ότι νομίζαμε ότι αρκούσε η “ανατροπή” μιας κυβέρνησης για να διορθωθούν τα (πολύ πιο βαθιά) αίτια της πορείας προς τον γκρεμό.
(Από συζήτηση σε πεζόδρομο της Πάτρας μαζί με το Νίκο Ράπτη – συγγραφέα του βιβλίου “Από τον σοσιαλισμό στη βιωσιμότητα” και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, συγγραφέα του βιβλίου “Μανιφέστο για μια βιώσιμη κοινωνία”. Τουλάχιστον, ο τ. υπουργός και ακαδημαϊκός παραδέχτηκε ότι το θεμελιώδες αξίωμα [και] της Αριστεράς ότι, θεωρητικά, κάποια στιγμή θα μπορέσουμε όλοι να τρώμε “με χρυσά κουτάλια” δεν ισχύει. Κάτι είναι και αυτό, δεν γίνεται συνεχώς να παρακάμπτουμε το ερώτημα τι εννοούμε “ΑΝΑΠΤΥΞΗ”)