Ο Πάπας Λέων εξέδωσε το εξής μήνυμα: «Πρέπει να ανοικοδομήσουμε την ειρήνη παντού, όχι να προετοιμαζόμαστε για περισσότερους πολέμους. Ο πόλεμος δεν μπορεί ποτέ να διεξαχθεί στο όνομα του Θεού. Για εμάς τους πιστούς, «το να πολεμάμε στο όνομα της θρησκείας σημαίνει να επιτιθέμεθα στην ίδια τη θρησκεία». Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ιερός πόλεμος: μόνο η ειρήνη είναι ιερή».
Αναλυτικά η ομιλία του:
Στις 27 Οκτωβρίου, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ έκανε την ακόλουθη αναδρομή με την ευκαιρία της διεθνούς συνάντησης «Άοπλη και αφοπλιστική ειρήνη», που διοργανώθηκε από την Υπηρεσία Διαθρησκευτικού Διαλόγου και την Κοινότητα του Αγίου Αιγιδίου , προς τιμήν της 40ής επετείου της Παγκόσμιας Ημέρας Προσευχής για την Ειρήνη .
… [Μ]ετά την πρώτη ιστορική συνάντηση [της Παγκόσμιας Ημέρας Προσευχής για την Ειρήνη του 1986], ο Άγιος Ιωάννης Παύλος Β’ μας κάλεσε να «συνεχίσουμε να ζούμε το πνεύμα της Ασίζης» ( Ομιλία προς τους Ηγέτες των Παγκόσμιων Θρησκειών στην Ασίζη ). Αυτό συνέβαινε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, μια πολύ διαφορετική κατάσταση από αυτήν που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Μετά το 1989, πολλοί πίστευαν ότι η παγκοσμιοποίηση θα εξασφάλιζε διαρκή ειρήνη για τον κόσμο. Δυστυχώς, όπως έγραψα στο Magnifica Humanitas , «μια σχεδόν τυφλή πίστη δόθηκε στην ικανότητα των αγορών να δημιουργήσουν ευημερία, δημοκρατία και σταθερότητα. Στην πραγματικότητα, αντί να δημιουργεί αυτόματα ενότητα και ειρήνη, η παγκοσμιοποίηση έχει προκαλέσει φονταμενταλιστικές, βασισμένες στην ταυτότητα και εθνικιστικές αντιδράσεις» ( αρ. 201 ).
Σε αυτό το πλαίσιο, έχει υπάρξει «ανησυχητική αναβίωση του πολέμου ως μέσου της διεθνούς πολιτικής» ( i bid. , 190). Όπως αναφέρει η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας , «η συσσώρευση όπλων φαίνεται σε πολλούς ως ένας παράδοξα κατάλληλος τρόπος αποτροπής πιθανών αντιπάλων από τον πόλεμο. Τον βλέπουν ως το πιο αποτελεσματικό μέσο για τη διασφάλιση της ειρήνης μεταξύ των εθνών» ( αρ. 2315 ), προδίδοντας έτσι τη μνήμη του 20ού αιώνα και της άσκοπης σφαγής εκατομμυρίων ανθρώπινων ζωών. Ακριβώς σε αυτές τις εποχές που σημαδεύονται από μια «κουλτούρα εξουσίας», υπάρχει ανάγκη να καλλιεργηθεί το πνεύμα της Ασίζης, το οποίο συνεπάγεται την απόρριψη της θρησκευτικής δικαιολόγησης του πολέμου, ένα πνεύμα διαμεσολάβησης και διαλόγου, και στοχαστικής σκέψης σε συνδυασμό με δημιουργική δράση στην υπηρεσία ενός μέλλοντος ειρήνης. Ναι, η ειρήνη πρέπει να γίνει και πάλι το κοινό ιδανικό όλων των λαών, το αστέρι που καθοδηγεί όλες τις επιλογές μας, το πρότυπο που αποκαλύπτει την αδικία και ο κοινός ορίζοντας για όλους.
Πρέπει να ανοικοδομήσουμε την ειρήνη παντού, όχι να προετοιμαζόμαστε για περισσότερους πολέμους . Ο πόλεμος δεν μπορεί ποτέ να διεξαχθεί στο όνομα του Θεού. Για εμάς τους πιστούς, «το να πολεμάμε στο όνομα της θρησκείας σημαίνει επίθεση στην ίδια τη θρησκεία» ( Magnifica Humanitas , 223). Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ιερός πόλεμος: μόνο η ειρήνη είναι ιερή…