Του Χάρη Κουγιουμτζόπουλου

Δημοσιογράφου αυτοδιοίκησης

Στην Αθήνα λοιπόν με την κοπή της πίτας μας οι Πράσινοι-Οικολογία επικαιροποιήσαμε το πλάνο για την τοπική αυτοδιοίκηση:

– Θεσμός κοινωνικής αυτοργάνωσης και όχι ένα κρατικό ακροφύσιο οριζόντιων δράσεων.

– Πράσινα Επιχειρησιακά Προγράμματα με ένα σύνολο συνεκτικών πολιτικών που θα οδηγούν μετρήσιμα σε βιώσιμο και θετικό περιβαλλοντικό και κοινωνικό ισοζύγιο. Ένα διακριτό πράσινο προγραμματικό στίγμα.

Δεν αποδεχόμαστε το … τέλος των ιδεολογιών. Το τέλος των ιδεολογιών ξεκίνησε πολύ επιτυχημένα με το ΠΑΣΟΚ (για την Ελλάδα μιλώντας) την δεκαετία του 2.000 όπου νεοφιλεύθεροι εκσυγχρονιστές και υποτιθέμενοι σοσιαλιστές άρχισαν να λένε σχεδόν τα ίδια πράγματα. Ηταν ένα πολύ πετυχημένο μοντέλο όπου μέσα από το αφήγημα των εκσυγχρονιστικών ιδιωτικοποιήσεων (που έπιανε και στις απλές μάζες) ένα κόμμα μπορούσε να λέγεται σοσιαλιστικό για να ψαρεύει από αριστερά και ταυτόχρονα να μειώνει το κράτος και τα κόστη για να ψαρεύει και από δεξιά. Ο όρος κεντροδεξιά στην συνέχεια επιχείρησε να εμβαθύνει.

Η ανάπτυξη θα διαχέονταν λέει και στις λαϊκές μάζες. Οι δεξιοί του μεροκάματου έγιναν κίνημα. Και τώρα με τους σχηματισμούς Τσίπρα και Καρυστιανού θα κληθούμε λέει να διαχειριστούμε τον δημοκρατικό καπιταλισμό και τα δημοψηφίσματα για την χάραξη πολιτικής. Ακόμα πιο θολό το τοπίο. Ούτε καν η επίκληση των «μη προνομιούχων». Κόμματα που δεν θα είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, ούτε κεντρώα. Κόμματα «πάμε και όπου βγει» όπου σοφοί και επιτροπές καλούνται να συντάξουν προγράμματα και ιδεολογίες.

Ξαφνικά κάποιοι θα αποφανθούν αν η μείωση του κράτους πρόνοιας και οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί είναι προς όφελος ή όχι του Λαού. Και όταν μιλάμε για τον Λαό μιλάμε και για τα μεγάλα και για τα μικρά εισοδήματα. Και για τους εργαζόμενους και για τους επιχειρηματίες και για τους επαγγελματίες. Και για τους εισοδηματίες από ακίνητα και για τους ενοικιαστές. Και για τις αλυσίδες εμπορίου διατροφής και για τους αγρότες. Και για τους επιστήμονες και για τους αναλφάβητους. Και για τους υψηλόμισθους και για τους ανέργους. Και για τους ανθρώπους της περιφέρειας και για τους κατοίκους των αστικών κέντρων. Και γι αυτούς που έχουν πισίνα και για αυτούς που αντιμετωπίζουν πρόβλημα λειψυδρίας. Και γι αυτούς που πλουτίζουν χτίζοντας αυθαίρετα στα δάση και στις παραλίες και για αυτούς που δεν πάνε διακοπές. Και για αυτούς που πάνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και για τους υπόλοιπους του δημοσίου της γειτονιάς. Και για αυτούς που κατέχουν μετοχές και για αυτούς που τους παίρνουν το σπίτι από κόκκινα δάνεια. Πολιτικές μπαλαντέρ θα χτίσουν μια νέα ελπίδα.

Αυτά τα νέα κόμματα υπόσχονται ότι όλοι θα γίνουμε μια καλή παρέα σε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Και θα ακούμε και πάλι αυτές τις ανοησίες ότι θα φορολογήσουμε τους πλούσιους. Δηλαδή το 7% των εσόδων θα το κάνουμε 9% και σωθήκαμε. Όπως θα ερχόταν η ανάπτυξη με την μείωση του ΦΠΑ.

Οι λαοί έχουν ένα χαρακτηριστικό. Όταν τους δίνεις αφήγημα και ελπίδα χάνουν την μνήμη τους. Αυτό ακριβώς επιζητά το 75% που είναι στην απ΄ έξω και βαρυγγωμάει. Μια ελπίδα θέλει από κάποιον. Κάποιοι έχουν τσιμπίσει στο αφήγημα Βελόπουλου, κάποιοι θα τσιμπίσουν στον Τσίπρα και στην Καρυστιανού και κάποιοι σε κανένα και θα προσφύγουν στην εκδίκηση τύπου Ζωή.

Και η κανονικότητα θα συνεχίσει με την νεοφιλελεύθερη παράταξη να κυριαρχεί αφού πολύ πετυχημένα έχει ρυθμίσει τον εκλογικό νόμο και έχει βολέψει πέραν του δέοντος το 30% με πρώην ΠΑΣΟΚους και πρώην Ακριοδεξιούς εντός και αντάμα. Τα εργατικά ατυχήματα θα συνεχίσουν κανονικά, τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα συνεχίσουν την καταστροφική τους πορεία, οι παραλίες και τα δάση θα χτίζονται κανονικά, ο ουρανός στις γειτονιές θα μειώνεται, ο μισθός θα φτάνει για μια δυο εβδομάδες, οι διακοπές εκτός χωριού θα συνεχίσουν να είναι ανάμνηση και η υγεία θα συνεχίσει να βρίσκεται στην αναμονή.

Είναι η ώρα ενός διακριτού πράσινου προγραμματικού σχεδίου με κοινωνικό στίγμα.