Του Μιχάλη Τρεμόπουλου

Συντονιστή ΠΡΑΣΙΝΟΙ – Οικολογία

Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Θεσσαλονίκης

τ. Ευρωβουλευτή ΠΡΑΣΙΝΟΙ/EFA

Το ερώτημα έχει τεθεί και αντίστροφα: «Πόση Αριστερά χωράει η Οικολογία;». Και τα δύο τα έχουμε απαντήσει αρκετές φορές. Όχι, βέβαια, όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Λένε πως, αν αλλάξεις την οικολογία των κομμάτων, θα έχεις οικολογικές λύσεις, δεξιές ή αριστερές. Δεν αρκεί. Από το δυσδιάκριτο greenwashing και το επιφανειακό «πρασίνισμα» των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, έχουμε περάσει στην απροκάλυπτη αμφισβήτηση και την κατεδάφιση όποιων πράσινων προτάσεων είχαμε καταφέρει να ενταχθούν σε κρατικές ή ευρωπαϊκές πολιτικές. Δεν είναι μόνον ο Τραμπ που ξηλώνει ό,τι ενοχλεί το λόμπι των ορυκτών καυσίμων αλλά και η ακροδεξιά που συντονίζεται μαζί του, είτε είναι στην εξουσία είτε σε αναμονή.

Γι’ αυτό είναι αναγκαίο ένα μέτωπο σε θέματα δημοκρατίας, περιβάλλοντος και κοινωνικής δικαιοσύνης εναντίον της ακροδεξιάς και μεγάλου τμήματος της δεξιάς, που επιδιώκουν ξήλωμα των όποιων επιτευγμάτων, παράκαμψη της λειτουργίας δημοκρατικών οργάνων, έλεγχο των ΜΜΕ, υποκλοπές, χειραγώγηση της κοινωνικής συνείδησης. Χρειάζεται ένα μέτωπο που να στοχεύει σε βαθιές αλλαγές στο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο, με αναδιανομή των εισοδημάτων και δημιουργική συμμετοχή των πολιτών, ενεργειακές κοινότητες με προστασία της φύσης και άρνηση των εξορύξεων, ώστε να επιτευχθεί η δίκαιη μετάβαση προς μια οικονομία κλιματικής ουδετερότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Ένα μέτωπο που δεν θα μένει στον ρόλο των προσώπων αλλά στις προγραμματικές συγκλίσεις. Χρειάζεται δηλαδή συσπείρωση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων γύρω από μια πράσινη, δίκαιη και αλληλέγγυα κοινωνική πρόταση. Υπάρχουν άλλωστε ήδη κοινά πεδία δράσης σε κεντρικό και τοπικό-αυτοδιοικητικό επίπεδο, που επιδέχονται διευρύνσεις.

Υπάρχει μια αριστερά που βλέπει τη μετακίνηση προς ένα «κέντρο» αρχηγικού τύπου ως μόνη διέξοδο για να συναντήσει μεγάλα ακροατήρια. Μια άλλη αριστερά μένει προσκολλημένη στον παραγωγισμό και την υποστήριξη της ανάπτυξης, τον βιομηχανισμό και τον εργατισμό, την επαναστατική βία, τον συγκεντρωτισμό και τον κρατισμό. Υπάρχει και μια κριτική αριστερά των δικαιωμάτων, της ανοχής στη διαφορετικότητα και των αντιαυταρχικών και συλλογικών λύσεων.

Είναι χρήσιμο να προσπαθούμε να συνδυάσουμε γόνιμα τις ρεαλιστικά εφαρμόσιμες προτάσεις με το ουτοπικό στοιχείο. Θα πρέπει όμως να μείνουμε ασυμβίβαστοι ενάντια στα συμφέροντα, την υποβάθμιση της ζωής και της φύσης, την απολυταρχία της αγοράς, την περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τα πυρηνικά, τους πολέμους, τον καταναλωτισμό, την πείνα, την αποδάσωση, την ερημοποίηση, τα μεταλλαγμένα, την υποβάθμιση των πόλεων, την καταστροφή των ελεύθερων χώρων, τη ρύπανση, την υποβάθμιση του σιδηροδρόμου, τη χημικοσυντηρούμενη και υδροβόρα γεωργία, τη διαφθορά, τη συντριβή του ψυχισμού και της αλληλεγγύης των ανθρώπων.

Ιδιαίτερα οι νέοι και νέες, που νιώθουν στις πλάτες τους τα βάρη της πολλαπλής κρίσης, έχουν ανάγκη να οραματίζονται και μάλιστα σε μια εποχή κυνισμού και ανοιχτών απειλών. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, έναν συνδυασμό της νέας συνείδησης των σχέσεων ανθρώπου-φύσης με τις κατακτήσεις των κινημάτων την κοινωνικής χειραφέτησης. Και αυτό απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό στόχων-αναγκών-τρόπου ζωής, παράλληλα με την προώθηση ριζικών, δομικών αλλαγών στους θεσμούς και στις πολιτικές.

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε  στην “Εφημερίδα των Συντακτών”